Die glimlach

Een blij gevoel. Heerlijk is dat. Gewoon zo’n gevoel dat je hele lijf zingt. Zo’n gevoel dat je de hele wereld aan kan alsof alle bloemen tegelijk zijn uitgekomen en de zon nooit meer ophoudt met schijnen. Vandaag heb ik zo’n gevoel.

Zingend in de auto rijd ik terug naar kantoor. Ik word dan een beetje baldadig. Ik zwaai naar een vreemde bij het stoplicht, die me zo’n beetje zit aan te gapen. Ik geef iedereen voorrang, wel of geen zebra. Ondertussen zing ik rustig verder. Gelukkig zit ik alleen in de auto want zangtalent heb ik niet. Toch kan mijn dag niet meer stuk. 

Wat maakt mij zo blij? Die glimlach. Zo’n echte. Eentje die van binnenuit komt.  Dat is waar ik het voor doe. Ik bewaar elke glimlach in mijn hart en als ik er eentje tegenkom dan glimjuich ik graag mee. Van nature ben ik een opgewekt mens. Dat zit in mijn genen of zo. Ik kan genieten van kleine en grote dingen, maar vooral van mensen. Misschien niet voor niets dat ik in het communicatievak ben beland, na een duwtje van mijn toenmalige chef. Hij zag het heel scherp. Ik ben op mijn best met mensen. Luisteren, heel scherp luisteren en vragen stellen. Verbanden leggen, verder denken. Wat wil iemand echt? Wat wordt tussen de regels door wel en niet gezegd? Dit aftasten vraagt om fingerspitzengefühl, concentratie, kennis, ervaring en alle voelhorens op scherp. Zo leuk. Het vraagt om contact met de ander.

Met alle informatie bedenken we een plan. Een oplossing. Of het nu om een compleet evenement, een website of campagne gaat. Het gaat erom dat je iets voor de ander kan betekenen. Niet voor niets zeggen we: “Niet voor iedereen, speciaal voor u.” Als dit dan ook uitkomt, als het werkt of bijdrage heeft geleverd dan komt ie…. die glimlach.  Vandaag kreeg ik zo’n glimlach van een klant.  Blije mensen kijken me aan. Dat is ‘m. Die glimlach die ik opsluit in mijn hart. Dit is waar ik het voor doe. Klant blij, ik blij. Het is zo simpel maar daar draait het uiteindelijk allemaal om. Eenmaal klaar keken de makers elkaar aan met een glimlach. U weet wel zo’n echte. Zingend stap ik in de auto …. naar huis.

Barbara 

(foto gemaakt tijdens jubileum Ware in 2009)